"Alahai..." kata kawan saya. "Aku benganglah!"
"Pasal apa?"
"Depa ni... gosip pasal aku."
"Pasal apa? dan siapa yang gosip tu?"
"Orang yang tak mahu kita tahulah... dah tu gosip pasal hal aku."
"Betul ke, tak tu?"
"Mana ada betul. Depa pi dengaq orang yang tak suka kat aku, memanglah lagu tu! Bengang betul lah!"
"Alahai... kau pun satu. Buat apa kau pergi layan? Kau bukannya tak tahu, dia orang tu kan memang macam tu. Dia orang suka gosip dan cakap belakang-belakang."
"Yang tu yang aku marah. Depan aku, depa kipas aku, depa ampu aku. Belakang aku, depa mengumpat pasal aku. Apa punya orang aku pun tak tahu."
Saya tergelak, lalu berkata lagi, "Macamlah hari ni kau baru kenal orang-orang tu."
"Aku tahulah. Yang tulah yang aku marah. Depa main hanta-hantar e-mel, mengumpat sana-sini. Depa ingat aku tak tahu agaknya. Depa tak tahu, benda yang lagu tu, nanti mesti ada orang yang datang mai mengadu. Tak dak yang terlepas punya. Depa tak tahu, ada orang yang tak taat pada depa tu. Maklumlah, pi mengumpat pasal orang lain buat apa?!"
"Jadi kau marahlah ni?"
"Aku marah sebab depa pandai buat gosip. Depa tak tahu apa-apa, pandai dengaq cerita dari pihak sebelah saja. Depa tak pulak nak tanya aku ni. Tahu pulak takut... jadi depa buat cerita sendiri. Pandai-pandai."
"Kau risau apa? Kalau tak betul, maknanya dia orang buat dosa. Betul tak? kau ingat Tuhan suka ke? Baik kau jangan melatah. Nanti kau pun sama macam dia orang tu."
"Aku tengah kawal lah ni. Aku geram. Depa tu, macam tak dak kerja. Duk mengumpat orang tak tentu pasal."
"Kau tak usah geram. Yang rugi dia orang jugak. Cakap pasal orang, last-last orang tahu jugak hati dia orang tu. Bila orang tahu, orang pun berjaga-jaga dan takut nak berkawan dengan dia orang. Tak usah kata kawan, semua orang mula berjaga-jaga. Habis tu... nak untung macam mana? Rugi adalah..." saya tergelak lagi.