"Kak... saya tak sukalah dia, kak."
"Kenapa?" Saya bertanya.
"Dia ni tak betul sangat otak dia agaknya."
"Kenapa? Apa yang dia buat?" Semakin tak sabar saya nak tahu.
"Dia ni, kan... depan kita buat-buat baik. Datang rumah kita. Masuk rumah kita. Buat-buat bersembang dengan kita, lepas tu dia balik dan mengata-ngata kita. Saya tak sukalah, kak. Perangai dia teruk betul!"
"Laaa... biarlah dia. Dia tak sihat kut." Saya terus memujuk.
"Alah, kak. Dengan akak pun dia mengata-ngata. Depan akak dia buat-buat baik aje, tapi di belakang... macam-macam dia kata." Katanya lagi.
Saya pun jadi bertambah hendak tahu. Naluri manusia bukankah memang begitu? "Apa yang dia kata pasal akak ni?" suara saya lembut saja, tidak mahu berlaku provokasi.
"Alah, dia kata... akak berlagak macam Mak Datin."
Saya terus tergelak.
"Kenapa? Apa yang akak buat?"
"Saya tak tahulah, kak. Agaknya... gaya akak kut." Katanya lagi. "Atau mungkin cara akak bercakap dengan orang lain."
Semakin saya tergelak. "Tak apalah tu." Jawab saya lagi. "Biarkanlah dia."
"Tapi, kak... dia kata buku akak bukannya sedap sangat."
"Oh ya? Dia baca ke?" Saya menyoal lagi.
"Setahu saya... dia tak pernah beli atau baca. Takat selak-selak buku akak kat kedai, adalah. Dia memang tak minat pada akak pun."
"Biarkanlah dia. Kalau dia baca... risaulah juga akak. Tapi kalau takat selak-selak kat kedai, biarkanlah. Tak payah susah hati. Akak pun tak susah hati." Jawab saya lagi, cuba memujuknya.
"Tapi... saya menyampahlah, kak."
"Isy... tak usahlah menyampah macam tu." Saya masih memujuknya.
"Dia kata... kulit buku saya tak cantik. Berserabut warnanya."
"Oh ya? Dia pakar ke?" saya tanya lagi.
"Memang dia tak tahu apa-apa, kak. Itulah yang menyakitkan hati saya ni, kak."
Saya gelak. Beria-ia saya gelak. "Kamu janganlah emosional. Ada orang memang macam tu. Betullah tu... dia sakit kut. Dia sakit hati. Biarkan dia... kalau kamu layan nanti kamu juga jadi macam dia. Merayau-rayau macam orang tak betul. Biar dia kata kita jangan kita kata dia. Dia dah memang tak sihat..." saya terus tersenyum.
Mujurlah dia mahu menerima kata-kata saya. Maklumlah orang muda. Sebenarnya manusia memang mudah terasa. Tapi... itulah yang saya kata kepadanya. Biarkanlah...
"Kenapa?" Saya bertanya.
"Dia ni tak betul sangat otak dia agaknya."
"Kenapa? Apa yang dia buat?" Semakin tak sabar saya nak tahu.
"Dia ni, kan... depan kita buat-buat baik. Datang rumah kita. Masuk rumah kita. Buat-buat bersembang dengan kita, lepas tu dia balik dan mengata-ngata kita. Saya tak sukalah, kak. Perangai dia teruk betul!"
"Laaa... biarlah dia. Dia tak sihat kut." Saya terus memujuk.
"Alah, kak. Dengan akak pun dia mengata-ngata. Depan akak dia buat-buat baik aje, tapi di belakang... macam-macam dia kata." Katanya lagi.
Saya pun jadi bertambah hendak tahu. Naluri manusia bukankah memang begitu? "Apa yang dia kata pasal akak ni?" suara saya lembut saja, tidak mahu berlaku provokasi.
"Alah, dia kata... akak berlagak macam Mak Datin."
Saya terus tergelak.
"Kenapa? Apa yang akak buat?"
"Saya tak tahulah, kak. Agaknya... gaya akak kut." Katanya lagi. "Atau mungkin cara akak bercakap dengan orang lain."
Semakin saya tergelak. "Tak apalah tu." Jawab saya lagi. "Biarkanlah dia."
"Tapi, kak... dia kata buku akak bukannya sedap sangat."
"Oh ya? Dia baca ke?" Saya menyoal lagi.
"Setahu saya... dia tak pernah beli atau baca. Takat selak-selak buku akak kat kedai, adalah. Dia memang tak minat pada akak pun."
"Biarkanlah dia. Kalau dia baca... risaulah juga akak. Tapi kalau takat selak-selak kat kedai, biarkanlah. Tak payah susah hati. Akak pun tak susah hati." Jawab saya lagi, cuba memujuknya.
"Tapi... saya menyampahlah, kak."
"Isy... tak usahlah menyampah macam tu." Saya masih memujuknya.
"Dia kata... kulit buku saya tak cantik. Berserabut warnanya."
"Oh ya? Dia pakar ke?" saya tanya lagi.
"Memang dia tak tahu apa-apa, kak. Itulah yang menyakitkan hati saya ni, kak."
Saya gelak. Beria-ia saya gelak. "Kamu janganlah emosional. Ada orang memang macam tu. Betullah tu... dia sakit kut. Dia sakit hati. Biarkan dia... kalau kamu layan nanti kamu juga jadi macam dia. Merayau-rayau macam orang tak betul. Biar dia kata kita jangan kita kata dia. Dia dah memang tak sihat..." saya terus tersenyum.
Mujurlah dia mahu menerima kata-kata saya. Maklumlah orang muda. Sebenarnya manusia memang mudah terasa. Tapi... itulah yang saya kata kepadanya. Biarkanlah...